Bloggið
Jæja þá, eitt blogg áður en ég tek mig upp:
Til eru gervivísindakenningar um að Íslendingar séu hin löngu týnda ættkvísl Benjamíns, en eins og kunnugt er fóru ættkvíslir Abrahamsættar á flakk eftir að Jerúasamlem var lögð í rúst skömmu eftir Krist.
Þessar kenningar segja Gyðinga nútímans vera af Júda-ættkvísl og allra handa Evrópubúar séu af hinum tólf (eða hvað þær voru margar) kynkvíslunum. Þannig séu Bretar af einni, Norðmenn af einni og þar fram eftir götum.
Og við erum semsagt örverpið Benjamín.
Það eru engin sérstök vísindaleg rök þessum fullyrðinginum til halds, en alls kyns getgátur og óskhyggjumálflutningur látinn koma í staðinn. Og það versta er að allt lyktar þetta af dæmalausum kynflokkahroka, því við Íslendingar eigum að vera hin útvalda þjóð og hinn nýji frelsari að koma úr röðum okkar.
Öðrum þjóðum æðri.
Allt þetta minnir mig heilmikið á deilur sem ég átti við vinkonu mína fyrir margt löngu um endurholdgun. Hún hafði þær upplýsingar á hraðbergi að því eldri sem sálir yrðu, þeim mun norðar á hnettinum fæddust þær. Íslendingar væru þar af leiðandi allra sálna elstir og merkilegastir.
Ekki nóg með að endurholdgunarpælingin sem slík ali á fordómum gegn fötluðum og ógæfusömu fólki (það var bara svo vont í fyrra lífi) heldur gekk þessi útgáfa vinkonu minnar út á að fólk fætt í Afríku væri yngri óþroskaðri sálir en við þessir gömlu vitru spekingar uppá Íslandi. Næsta skref væri því að gefa okkur forræði yfir þessum greyjum, leiðbeina þeim og ég veit ekki hvað.
Það er ábyrgðarhluti að varpa tilgátum sem þessum fram án nægjanlegs rökstuðnings, því víst er að einfaldar sálir taki boðskapinn upp á arma sína og fyllist stærilæti og fordómum í kjölfarið.
Jæja, þá er ég á förum frá Gran Canaria. Byrja í heimsókn hjá systur minni í Frankfurt, sæki þaðan fermingarveislu í Danmörku og steðja svo loks með nýrri Norrænu til Íslands.
Þaðan beint til Akureyrar að vinna plötu undir stjórn Orra Harðarsonar.
Það eru tvær, þrjár plötur sem bíða mín í viðbót, en svo tekur óvissan við. Mig bráðvantar fast fullt starf í Reykjavík (eða hvar sem er) og íbúð/herbergi á leigu í námunda. Fjölmiðlastörf, ritstörf, trommerí og skyld störf koma til greina, en einnig hvaða vel borgaða starf sem er og ég hef getu til (sjá ferilskrá).
Það verður lítið bloggað næstu vikurnar, en ég reyni að henda inn einhverjum hugleiðingum eftir hendinni.
Man þegar ég bauð Gumma P. upp á myndina Pink Flamingos af myndbandi sem ég tók á leigu í Aðalvídeóleigunni. Tilgangurinn var ekki síst að berja augum frábært akróbatrassgat sem var eitt af skemmtiatriðum í brúðkaupssenunni og ég var búinn að fjölyrða mikið um.
En nei. Það var búið að klippa það burtu. Og ekki bara það, heldur allt fillþí ógeðið.
Af hverju í ósköpunum? Þessi mynd gerir út á þessa hluti. Að klippa þá burt er svipað og ef öll bardagaatriði væru klippt úr hasarmynd, eða allar rómantísku senurnar úr Casablanca.
Og kanarnir eru duglegir að klippa. Ég varð yfir mig sjokkeraður þegar ég sá Tex Avery spólu af einhverri vídeóleigunni þar sem búið var að klippa burtu öll þau atriði sem gáfu til kynna kynþáttafordóma. Allar bráðfyndnu senurnar þar sem menn og hundar urðu fyrir sprengjum sem breyttu þeim í Uncle Tom ellegar búskmenn með bein í nefi voru farnar. Nú bara sprungu bomburnar og svo var klippt yfir í næsta atriði.
Hvað er fyndið við það? Eru menn kannski hræddir um að pöpullinn geti ekki horft á þetta í réttu samhengi? Hvað er að þessu liði?
Ég rakst í gær á ágæta grein eftir Jakob Bjarnar Grétarsson þar sem hann varpar verðmætu og heilbrigðu ljósi á þessi mál. Mæli með henni.
Svarið við því er laggott: Það er vegna þess að Ellen Kristjánsdóttir er frábært tónskáld.
Kombóið er almerkilegasta band sem ég hef á ævinni komið nálægt. Í upphafi leit ekki út fyrir að þetta yrði neitt meira ein bara eitt af þessum mörgu kóverböndum sem maður hefur tekið þátt í. Ellen vildi syngja Julie London og aðrar uppáhaldssöngkonur með litlu djasskombói og tókst fyrir einhverja rælni (eða með næmu eyra) að setja saman þessa leiftrandi kombínasjón músíkanta.
Sum bönd hafa kemistríu þar sem púkkið tekur einstaklingunum fram. Bítlarnir og Kombóið eru slík bönd.
Við Þórður vorum búnir að þekkjast allt frá því við spiluðum Stravinsky með framhaldsskólasveitinni Trómet, en ég held ég hafi ekki þekkt Edda Lár neitt áður en Ellen hóaði í mig þarna '93.
Gott ef fyrsta giggið okkar var ekki inná einhverri ballgaleiðu í Keflavík. Við lékum Arethu Franklín og Rollíng Stóns, en enginn virtist fíla þetta hjá okkur. Kannski voru tempóin ekki nógu hröð (íslenskir ballspilarar hafa tilhneigingu til að telja alltof hratt í öll lög).
Við reyndum fyrir okkur á fleiri böllum, m.a. á Selfossi og Hólmavík við litla hrifningu, þrátt fyrir súpergrúf og fína tónlist. Íslendingar eru barbarar þegar kemur að skemmtan. Hólmvíkingarnir ráku Ellen af sviðinu og plöntuðu harmónikkuleikara staðarins upp á það í staðinn. Og áður en varði var ég farinn að syngja Heim í Búðardal í einhverri örvæntingarfullri tilraun til að redda ballinu.
Hlógum að þessu alla nóttina.
Eftir að við gáfumst upp á að lifa af þessu bandi fóru hlutirnir að gerast. Og einn góðan veðurdag var öllum lagasmíðum droppað og bara spunnið. Og hvílíkur spuni! Hann sándar næstum alveg eins og lagasmíðar. En voða fáir nenna að hlusta enn sem komið er.
Ég nenni ekki að útskýra af hverju Labyrinth er gott lag. Hlustið þó eftir hljómferlinu sem er tautólógískt í erindum en tekur á rás í kórusum. Sama gerist í melódíu.
Takið líka eftir flautupartinum hjá Helgu Kvam. Ég pródúseraði hana og þetta varð afraksturinn, 5 nótna minimalismi. Við borguðum henni 15 þúsund kall fyrir sessjónina sem tók kortér. Það gerir þrjú þúsund kall á nótuna. Og þetta var árið 1994. Enn í dag láta íslenskir tónlistamenn sig ekki dreyma um slík forstjóralaun fyrir eitt lag í stúdíói.
Svo er hér okkar versjón af gamla slagaranum End of the world. Af hverju í ósköpunum urðum við ekki vinsæl?
Merkilegt þetta líf einstaklingsins. Hann fæðist inn í heiminn, allsendis án þess að vera spurður. En í stað þess að horfa í kringum sig í forundran yfir þessari einkennilegu ráðstöfun náttúrunnar byrjar hann eins fljótt og auðið er að gera kröfur til umhverfisins eins og ekkert sé sjálfsagðara.
Telur sig umhugsunarlaust í sjálfsögðum rétti.
Einstaklingurinn gengst sjálfkrafa upp í þessu, rétt eins og koma hans í heiminn hafi verið hans eigin viljaverk. Eitt sterkasta instinktið okkar, fyrir utan greddu og hungur er þessi þörf fyrir að olnboga sig að kjötkötlunum, koma sér vel fyrir.
Ég er búinn að fatta það að mig skortir alveg þessa hvöt. Í stað þess að vera að djöflast eins og naut í flagi við að koma mér upp veldi og auðæfum hef ég þá stöðugu kennd í brjóstinu að ég sé hér í einhverjum órétti og eigi ekki að vera trufla aðra í sinni lífsbaráttu.
Fyrir mér eiga allir aðrir sjálfsagðan rétt til lífsins.
Þessi undarlega afstaða litar síðan alla framkomu mína og hegðun. Þeir sem þekkja mig vita að í seinni tíð trana ég mér hvergi fram og er fyrstur til að lúffa ef valið stendur milli mín og annarra. Verð í staðinn voða þakklátur ef til mín er leitað og mér boðnar tekjur.
"Sælir eru hógværir, því að þeir munu jörðina erfa" segir trúarskruddan ógurlega sem almenningur heldur á lofti allt í kringum mig. Er það satt? Ætti ég þá ekki að vera í heimsins bestu málum, vaðandi í fé og kvensum sökum þessarar hógværðar? Eða er þetta bara eitthvað blaður sem dælt er í fólk til að það haldi sér á mottunni, svo valdaöfl samfélagsins geti vaðið yfir allt og alla?
Já, mig vantar alla lífshvöt, eins og Freud kallaði hana. En sem betur fer er dauðahvötin ekki neitt sterk heldur. Ég ráfa bara um heiminn hvatalaus og rúinn öllum vilja.
Hlýt að vera heilagur maður.
Mig vantar fasta vinnu. Það stefnir í að ég fari á vonarvöl skömmu eftir að ég mæti til Íslands. Þar á ég hvergi heima og get ómögulega reitt út fé fyrir húsaleigu, hvað þá marga mánuði fram í tímann.
Hvar yrði mest gagn af mér í íslensku þjóðfélagi? Ég er með dálitla menntun í íslensku máli og langa reynslu af tónlistariðnaðinum (þar eru nær engir peningar lengur). Svo er ég sjálfmenntaður trúleysingi og hef unun af því að skoða allar hliðar þeirrar heimsmyndar, auk þess að vera duglegur að velta fyrir mér trúarbrögðunum, einkum kristni.
Getur slíkt komið að gagni? Kannski ég tali við yfirvöld Reykjavíkurborgar og bjóði þeim að taka að mér embætti miðborgartrúleysingja. Ég myndi ekki gera neinar rosalegar kaupkröfur, kannski bara afnot af íbúð, frítt að éta í mötuneytum borgarinnar og svona 80 - 100 þúsund kall í skotsilfur á mánuði.
Það er nákvæmlega jafnmikil þörf fyrir slíkan og miðborgarprest. Eins og presturinn myndi miðborgartrúleysinginn koma fram á morgunverðarfundum og ráðstefnum en ræða hvert málefni út frá sjónarhóli efahyggju. Hann gæti þess á milli rölt um kvosina og setið kaffihús og rætt efahyggju og trúleysi við hvern þann sem áhuga hefði. Um helgar væri upplagt að vera til taks fyrir leitandi unglinga, sérstaklega þá sem kljást við efasemdir um þau hindurvitni sem búið er að innræta þeim, eða koma frá strangtrúuðum heimilum þar sem umburðarlyndi fyrir þörf þeirra til að njóta lífsins er af skornum skammti og lítið hægt að diskútera málin af þessum sömu orsökum.
Setur að ykkur hlátur við þennan lestur? Finnst ykkur hugmyndin frámunalega vitlaus? Þá vil ég benda ykkur á að hugmyndin um miðborgarprest er nákvæmlega jafn gáfuleg.
Eða sýnið mér með rökum fram á annað. Mér þykir þessi hugmynd alls ekki svo fráleit.
Gott fólk!
Ég er of umburðarlyndur til að kalla þennan mann hálfvita :Þ , en samt, sjáið málflutninginn:
LISTEN UP France, Syria, et al enemies of America...
You know, this ambivalence of yours is getting rather
tedious France, Syria, et al would-be "fence-riders"
out there. Listen up. Your flagrant hostility against
us is ill-advised. I guarantee that you will get hurt,
bad. You will get hurt badly. Is that what you really
want? Only a fool wants to be hurt badly or killed in
action. Our soldiers are trained to kill, and survive,
not merely to die in vain without taking a few & more
of you with them. For every soldier we lose in combat,
you shall lose somewhere between five hundred and ten
thousand! What kind of odds are those? Don't be naive.
You shall cease and desist from your egregiously Anti-
American activities or else you will face God's wrath
if we and our allies have to see to that *personally*.
Saddam and his naziesque henchmen didn't believe this,
and look what happened to 'em! They goddamned sure as
hell believe it now. Do you want to meet them in hell?
Keep it up. You'll meet your fellow Anti-Americans in
tartaros, and it ain't gonna be a pretty sight, oh no,
it won't be pretty by any stretch of your imagination.
We don't want that for you. We would much rather stay
civilized friends and trustworthy allies, fair enough?
STOP TESTING OUR PATIENCE! We can only ignore so much
of your abuse before we stop talking and start acting.
You'll learn to love America, or you'll learn to pray,
and there ain't no fucking atheists in foxholes Judas.
American Patriot,
Daniel Joseph Min
Djöfull geta menn barist af alefli móti því að leyfa sér sjálfstæða hugsun. Ætli þessi maður spyrji sig aldrei um eigin viðhorf? Klikkaði skólakerfið í hans tilviki eða er heilaþvottavél Bandaríkjahers þarna að verki? Ég trúi því ekki að menn verði svona eingöngu af því að alast upp í Biblíubeltinu.
Ætli þetta séu viðhorf forsetans líka?
---
Tekið af talk.atheism. Andsvör við þessum ræðuhöldum má skoða hér. Og svo það sé á hreinu þá er þessi Brian ekki ég, þótt svo skemmtilega vilji til að hann noti sömu expressjón og ég bloggaði um hér.
|