Bloggið31.08.02Ekki tími til að blogga. Er að lesa Íslandsklukkuna. Hún er miklu flottari en mig grunaði, maður límist við hana. Og ekki bregst hið Laxnesska trikk, maður er látinn fá brjálaða samúð með gamalli kellíngu. 30.08.02Einhverntíma í vetur héldu gárungarnir á pólitíska spjalli Innherja á lofti þessu prófi sem hjálpar mönnum að finna út hvar þeir standa í pólitík. Hið snjalla við þetta próf er að gamli ásinn hægri/vinstri er ekki látinn nægja heldur er kynntur til sögunnar y ás þar sem forsjárhyggja/frjálslyndi er mælt. Ég tók prófið og reyndist bæði sósíalískari og meiri anarkisti en Gandhi og Tony Benn: Your political compass Þetta þýðir að sjálfsögðu að sú skoðun mín að lögleiða skuli öll fíkniefni hefur ekkert með skoðanir frjálshyggjumógúla að gera þótt þeir séu þar sammála mér. Þeir vilja frelsi til að græða, ég vil draga úr hinni samfélagslegu skaðsemi sem fylgir því að þetta drasl er bannað. Dóp er í raun fjandanum ómerkilegra. Hvað er heróín t.d. annað en sterkt verkjalyf með ávanaþætti? Er það ekki bara glæpur í sjálfu sér að leggja blátt bann við notkun ýmissa fíkniefna og gera þau með því að eftirsóknarverðum rándýrum varningi? 
Sjáið bara Billie Holiday. Þessi frábæra söngkona lést við ömurleg skilyrði fjörutíu og fjögurra ára gömul og hafði síðustu æviárin lítið getað gert nema reyna að hafa fyrir næsta fixi. Ódýrt efni og greiður aðgangur hefði gert henni kleift að búa við eðlileg lífsskilyrði, jafnvel vera vel stæð og ná hárri elli, þrátt fyrir nautnina. Miles Davis þurfti að pimpa þau ár sem hann var á heróíni. Honum tókst að brjótast undan fíkninni og varð síðar ríkasti og frægasti djassisti sögunnar. Aftur á móti lést Charlie Parker úr lifrarbólgu 37 ára. Læknirinn sem gaf út dánarvottorðið hélt að um væri að ræða hálfsextugann mann, svo illa var hann farinn af langvarandi næringarskorti og sýkingum sem fylgdu sprautunni. Ódýrt löglegt heróín þarf ekki að taka inn með sprautu frekar en áfengi. Þetta eru allt ágæt dæmi þess hvernig útskúfun tiltekins vímuefnis af lyfjaskrá kallar harmleik yfir fjölda fólks og það alveg að óþörfu. Þannig var því einnig farið með áfengið þegar það var gert að ólöglegum varningi með áfengisbanninu snemma á síðustu öld. Bæði á Íslandi og í Bandaríkjunum hélt fólk áfram að drekka áfengi, enda duga lagabókstafir sjaldnast til að koma í veg fyrir neyslu. Í Bandaríkjunum breyttist þjóðfélagsgerðin til hins verra í einu vetfangi. Glæpasamtök sáu sér leik á borði að framleiða og selja hinn vinsæla vímugjafa og nýtt hagkerfi myndaðist innan þjóðfélagsins, hinn svarti markaður. Viðskiptahættir færðust svo fljótt niður á steinaldarstig þegar hagsmunir mismunandi samtaka tóku að rekast á, enda siðlausir viðskiptahættir, morð og limlestingar órjúfanlegur fylgifiskur ólöglegs markaðar. Þessi staða er enn ríkjandi um allan hinn vestræna heim þegar kemur að ólöglegum vímuefnum, varan dýr, engin lög ná yfir viðskiptahættina og meðöl í samkeppninni ná út yfir allan þjófabálk. Mæli með Orra Harðar 12 ára að syngja Megas í boði Jón.is 29.08.02Er til einn og endanlegur sannleikur? Boðberar trúarinnar halda því fram og segjast kunna á honum skil. Þeir búa við lokaða heimsmynd þar sem allt er á hreinu, hlutirnir eru bara svona og ekkert við því að gera. Sjá menn ekki hve heimskulegt þetta er? Og vandræðalegt í þokkabót þegar kemur að því að þurfa að viðurkenna ný sannindi, sem ekki voru fyrir í heimsmyndinni? Hvað til dæmis með flötu jörðina sem einn góðan veðurdag sannaðist að væri hnöttótt? Geta menn haldið svona lokaðri heimsmynd til streitu þrátt fyrir allt sem fer á svig við hana? Ó já, það geta þeir. Sumir ganga meira að segja svo hart fram í því að þeir nema vísindi í virtum háskólum en beita svo aðferðum gervivísinda til að trana trénaðri heimsmynd sinni fram. Ég er að tala um sköpunarsinnana sem hafa það að sínu eina og helsta markmiði að reyna að láta niðurstöður vísindanna hljóma illa í eyrum trúgjarns almenningsins. Til þess beita þeir aðallega rökleysum og -brellum og hamra látlaust á því að vel viðurkenndar vísindakenningar séu bara kenningar á blaði og þar af leiðandi rangar. Þær séu engu betri en trúarkenningar að því leytinu. Úff, sjá þessi grey ekki hvað þeir gera lítið úr sjálfum sér með slíkum málflutningi? Og fara algerlega á mis við það sem mestu máli skiptir í umræðunni sem er að það er aðeins ein leið að hinum endanlega sannleik, sé hann til á annað borð. Hún er sú að kanna hið raunverulega ástand hlutanna, en ekki gefa sér fyrirfram hvert það ástand hljóti að vera. 
Einn algildur sannleikur hlýtur að vera öll hugsanleg vitneskja um ástand allra hluta á öllum augnablikum eilífðarinnar, í það minnsta fram til þessarar stundar. Það segir sig sjálft að engin leið er fyrir okkur mennina að höndla þennan sannleik, heldur aðeins hægt að nálgast hann. Og það gerum við ekki ef við förum leið trúarinnar. Sú leið hefur engu skilað okkur nema ranghugmyndum, fáfræði og djöfuldómi. Gussi gamli á himnum er orðinn vægast sagt afar sjúskaður og kominn tími til að gefa honum frí. Nánar um þetta í ritgerðinni Fagurhyggja. 27.08.02Nú eru hinir trúuðu á strikinu komnir í innbyrðis deilur um al- og eftirlífið. Kaþólikkinn caramba heldur á lofti hreinsunareldi sem trúlausir og syndugir þurfa að þvo sér upp úr áður en gengið er til eilífðarveislunnar. Sakar svo lúterstrúarmenn um að vilja smygla sér bakdyramegin inn í himnaríki, því þeir trúi ekki á hreinsunareldinn. Mótmælandinn ferdinand svarar fullum hálsi og segir trú á Jesú Krist eina aðgöngumiðann að partíinu. Maður veltir því stundum fyrir sér hvort þessum trúmönnum geti raunverulega verið alvara, hvort meiningar þeirra séu virkilega for ríl, svo vangefið sem þetta er oft hjá þeim. 
Öll heimsmynd þeirra er athugaverð. Hvurs lags rugl væri það ekki annars á þessum meinta skapara heimsins ef hann hefði það eitt að markmiði að spúa út úr sér mannssálum svo hann geti pínt þær ef þær hegða sér ekki sem skyldi niðri á litlu grjótkúlunni sem er númer þrjú frá einni af milljónum sólna í armi 5 á vetrarbraut númer 183.632.766.638.022.987.632.407.027.092.739? En takið annars eftir því að það morar allt í sálum sem staddar eru í hreinsunareldinum hjá þessari skyggnu kaþólsku nunnu sem caramba talar um. Ég man ekki eftir að hafa séð þessum eldi bregða fyrir í því lesmáli sem Sálarrannsóknarfélagið og Guðspekifélagið hafa látið frá sér fara. Og eru þó margir skyggnir á þeim vígstöðvum. Hmmm, skrýtið. Að öllu gamni slepptu finnst mér að þessi ljúgandi nunnudrusla ætti að skammast sín. 25.08.02Dr. Gunni er óumdeilanlega bloggkóngur Íslendinga. Það er með ólíkindum hvað honum tekst að vera skemmtilegur alveg áreynslulaust, næstum eins og óvart. En hann er auðvitað þrautreyndur töffarapenni af Fókus. Hlýt að vera dálítið desperat að finna eigin bloggtón, því ég hef soldið verið að skanna bloggsíður landans (bloggarar eru duglegir að vísa hver á annan). Sýnist að sumir séu, í einhverju prítensíusnessi, að reyna að vera litlir doktorar og hafi tileinkað sér kúlkat-málfarið, stílinn og attitjúdið. Skortir snilldina. Reyndar er fólk þarna úti sem bloggar mjög svalt á eigin forsendum. Helsta stílvopnið sýnist mér raunar vera framburðarstafsetning, menn segja "nottlega," "ekkva" og "dáltið" og ég get ekkert gert að því, mér finnst það frekar flott. En ég hneykslaði nú líka lærifeður mína uppi í háskóla með því að finnast bæði nýja þolmyndin ("það var lamið mig í skólanum")og ofnotaða dvalarhorfið ("ég er ekki að ná upp í þetta") hið besta mál. Íslenskufræðingar spá því að nýja þolmyndin sé komin til að vera. Hún stakk sér niður í írsku og pólsku (ef ég man rétt) fyrir einhverjum öldum og situr sem fastast. Mjög sennilega gerir hún það líka hér. Aftur á móti er ekkert líklegra en að fátt verði eins hallærislegt eftir ár og að bregða fyrir sig dvalarhorfinu. Eða hver talar t.d. um það í dag að eitthvað sé "þoookkkaleeegt"? Meira af svipuðum pælingum í ritgerðinni Teknófríkin rúla. 24.08.02Ætli það séu ekki komin svona tvö ár síðan maður varð fyrst var við blogg á netinu. Þá sá maður ekki fram á að nenna að standa í neinu slíku, hver ætti svosem að vilja kafa gegnum heilasorp einhverrar trommaradruslu? Í millitíðinni hefur svo atvinnugrundvöllurinn hrunið og það orðið einskær ákvörðun að fikra sig yfir í ritstörf sem lifibrauð. Og til að geta einhverntíma orðið góður penni þarf bæði þekkingu og þjálfun. Í vor, þegar háskólanáminu sleppti, ákvað ég að gera blogg að æfingabúðum mínum. Bloggið hefur tvo kosti fram yfir venjuleg dagbókarskrif. Annar er sú stífa krafa sem stendur upp á mann að skila nýjum pistli af sér helst daglega. Hinn er auðvitað sá að allt sem maður skrifar "kemur út" þ.e. stendur fyrir almannasjónum og dæmist. Og litli hallærislegi mælirinn hér til vinstri er mælikvarðinn á vinsældir þessara skrifta. Fari heimsóknunum fækkandi frá degi til dags bendir það til þess að ég sé leiðinlegur og óspennandi. Þá er að bæta sig, auka skemmtanagildi textans. 
Staðreyndaupptalingar úr daglegu lífi er erfitt að gera skemmtilegar. Vilji maður glæða þær fjöri stendur upp á mann að hafa vald á skáldskap og beita honum grimmt. Þetta gat Þórbergur, þetta getur Pétur Gunn. Og þetta ætla ég að byrja að rembast við, startíng náv: (2 mínútum síðar) Það kemur barasta ekki neitt... En það er kannski allt í lagi, menn stökkva varla alskapaðir inn í hlutverkið. Sigfús Daðason bendir í einni af ritgerðum sínum á að þótt svo virðist sem Þórbergur hafi birst sem fullveðja höfundur í Bréfi til Láru var hann búinn að æfa sig í heilan áratug. Þessar æfingar má lesa í bókinn Ólíkar persónur og það verður að segjast eins og er, margt af því dóti er hundleiðinlegt. Kannski maður gefi blogginu áratug, eða endi bara eins og Skúli W Skíðdal, skáldið sem veigraði sér alla tíð við að senda frá sér byrjendaverkin og átti því engin (slæm) verk á ferlinum.
23.08.02Frí í dag, verkefnaskortur. Gallinn við þessa vinnu er sá að atvinnuöryggi er ekkert og enginn veit neitt. Menn vita varla hvort þetta er svart eða hvítt djobb, hvort greiddur sé bónus eða hvað menn fá í laun. Best að sjá til í svona viku í viðbót, ef þetta er eitthvað monkí, þá verður maður bara að leita fyrir sér annars staðar. 
Kannski það fari að detta inn þýðingar frá Belgunum. Búinn að þýða eina auglýsingu fyrir þá sjálfa en þeir eiga í basli með að láta íslenska stafi virka í Mökkunum sínum. Nú sitja þeir og klóra sér í hausnum yfir þessari síðu. Best væri náttúrlega ef þeir dældu í mig nægum verkefnum til að ég gæti setið við fúll tæm. Þetta var nú einu sinni það sem ég ætlaði mér leynt og ljóst að starfa við. Fínt að þjálfa sig upp í bæklingaþýðingum, bókmenntirnar koma svo síðar. Mikill töframaður er hann Laxness. Ég er búinn að vera að fletta gegnum smásagnasafnið hans. Það er ljóst að helsta sérgrein skáldsins er að vekja samúð lesandans með gömlum kellíngum. Það gerist held ég bara þegar að ég les Laxness að mig langi til að hlaupa inn í sögurnar og faðma að mér persónurnar. 21.08.02Gaman að vera sokkinn inn í þessa karlaveröld þarna í vinnunni. Ekki síst vegna þess að um leið og maður nær að skyggnast aðeins undir hrjúft yfirborð jaxlanna blasir við gull. Finnst þó, þrátt fyrir vingjarnlegt viðmót drengjanna, að þeir taki mér með dálitlum fyrirvara, sennilega vegna þess að málfar mitt er út úr stíl. Vona að naglarnir venjist þessum nördatilsvörum mínum. En vinnan veldur því óneitanlega að tíminn við kjöltutölvuna og bloggið styttist. 
Finn að ég er að drabbast niður sem trommari. Það hefur ekki oft gerst að liðið hafi meira en tveir mánuðir án þess að maður birtist frammi fyrir fólki bak við settið. Bind vonir við Frakklandstúr Heiðu og heiðingjanna , hann er áætlaður síðustu vikuna í september og ekki seinna vænna fyrir mig að fara að væla út frí í vinnunni. 19.08.02
Úr mjúkum mönnum í grjótharða. Byrjaði í dag að vinna á vörulagernum þar sem íslenskir rokkarar hafa margir alið manninn. Samstarfsmennirnir flestir hin mestu heljarmenni, sjóara- og boxaratýpur sem hafa allt í flimtingum: "Það þarf að fara að taka í helvítis spánverjadrusluna svo hann haldi sér á mottunni" Vita allt um bíla og önnur karlmannaáhugamál. Ég er algerlega á skjön en læt ekki á neinu bera. Af hverju ætli maður hafi svo lítið umgengist svona harðjaxla um ævina? Nú þegar ég fer að hugsa um það sé ég að það er auðvitað vegna þess að flestir vinir manns og kunningjar eru tónlistarmenn. Til að eiga séns í tónlistargyðjuna þarf maður að búa að vel útilátnum skammti af kvenlegu eðli. Karlar í tónlist eru því óttalegar kellíngar upp til hópa, ég meðtalinn. Í ræðu sinni á Hólahátíð um helgina vitnar Guðni Ágústsson í Einar Ben þar sem segir: Trúðu á sjálfs þíns hönd, en undur eigi En skömmu síðar stendur þetta: Kirkjan og viðhorf hins kristna manns og boðskapur Jesú Krists á enn og um alla framtíð að vera okkur leiðarljós. Ætli manninum sé alveg fyrirmunað að sjá í þessu mótsögn? Sama á reyndar við um Einar Ben sjálfan, sbr. tilvitnun í ræðulok Guðna:
því guð metur aldrei annað í heim
Ekkert sérlega fallegt af honum Guði. 18.08.02
Gay Pride dagurinn í Kaupmannahöfn í gær. Maður var eitthvað búinn að heyra um að ganga þeirra í fyrra hafi fengið á sig grjótkast og fleira óskemmtilegt. Óeirðadeild lögreglunnar því fjölmenn. 
En Frímann flugkappi er í bænum og bauð til málsverðar á útikaffihúsi í Nørrebro. Sat þar við þriðja kvenmann þegar við Pez mættum á svæðið. Þau voru nýkomin frá Odense þar sem H.C. Andersen -safnið var skoðað. Umræðan fór fljótlega inn á þá pælingu hvort samkynhneigð og snilligáfa fari saman, og þá hvort kynhneigð ævintýraskáldsins hafi átt einhvern þátt í afburðamennsku hans. Jakob stakk upp á að best væri að leggja heterosexualfötlun sína til hliðar, stíga út úr skápnum og leggja með því heiminn að fótum sér. Jújú, það gæti verið spennandi að sjá veröldina í pastellitum. Annars var Hásí víst bölvaður leiðindaskarfur. 
Töltum svo að sjá gönguna. Þvílíkt stuð, þvílík gleði. Tók myndir í gríð og erg og gæsahúðin var lengi á mér á eftir. En sé skápur, þá er hurðin enn aftur. Kom þó út úr öðrum skáp seinna um daginn þegar ég lét uppi mitt sanna ædentití á trúmálaspjalli strik.is þar sem ég hef löngum skrifað undir heitinu sobbeggi . Það hefur lengi staðið til að skrifa þar undir nafni og kannski að hommakarnevalið hafi þarna ráðið úrslitum. En eftir hið hýra grúf töltum við Pez okkur upp í Assistens kirkegård og heilsuðum snöggt upp á H.C. kallin. Steðjuðum þó fljótt að merkari gröf þar sem Søren Kierkegaard hvílir. Hún lætur ekki mikið yfir sér. Engir hangsandi hippar. Ekkert graffiti. Heimspekingar þykja greinilega ekkert kúl. 
17.08.02Hver skyldi annars málstaður anarkistans Sigga pönk vera? Það er alveg greinilegt af skrifum hans að hugsjónirnar liggja vinstra megin við miðju og eins langt frá forsjárhyggju og mögulegt er. 
Það sem skiptir máli hér er ásinn hægri/vinstri. Það eru jú bæði til sósíó- og kapítalanarkistar. Draumveröld hinna kapítölsku (eru það ekki bara frjálshyggjutröllin?) er ekki par falleg, þar verður hver að sjá um sjálfan sig í krafti auðlegðar. Engin ríkisrekin lögga, þú heldur bara úti þinni eigin ef þú átt pening. Helsta mótívasjón kapítalanarkista hlýtur að vera sú að þurfa ekki að greiða neitt til samfélagsins og öll þjónusta, allt frá þjóðvegagerð til sjúkraflutninga sé einkarekin. Maður kæmist ekki leiðar sinnar gegnum daginn öðruvísi en vera sítakandi upp veskið. Hinar dreifðu byggðir leggðust af, þó ekki væri nema vegna þess að enginn sæi sér hag í að halda við vegakerfinu utan mesta þéttbýlisins. Hvers konar þjóðfélag yrði þetta? Fjármagnseigendur sem keyrðu um í brynvörnum bílum, hver um sig með einkaher og gaddavír við lóðarmörk. Restin af þjóðfélaginu við fátæktarmörk. Það sér það hver maður að slíkt þjóðfélag gengi ekki upp, slagsíðan yrði of mikil. Hugsjónir sósíóanarkistans eru af allt öðrum toga. Hann ber fyrst of fremst vanvirðingu fyrir yfirvaldi, því vald spillir og það er auðmýkjandi að lúta slíku. Sósíóanarkistinn vill valddreifingu, litlar sellur sem sjá um mál afmarkaðra svæða. Helsti ávinningurinn hlýtur að vera sá að fólkið sjálft hefur valdið í höndum sínum og er ábyrgt fyrir velferð sinni. Í pósti sínum í gær sagði Siggi að búið væri að koma á fót lítilli hreyfingu með það markmið að opna augu fólks fyrir því að það sé sífellt verið að taka það í rassgatið. Við þessi orð rifjaðist upp fyrir mér hugmynd sem ég fékk einhvern tíma í vor og viðraði við vini og kunningja í vinstrikreðsunni. Ég hef tekið þau skrif saman hér. Vandinn er bara sá að nú, heilum þremur mánuðum eftir að hugmyndin kviknaði í kolli mínum, ber ég ekki enn minnsta skynbragð á hvort hún sé góð eða ömurlegur fávitaskapur. Ég er svo pólitískt naive. 16.08.2002Jæja, smá flikk. Auk þess er ég búinn að setja Bláskjá til hliðar í bili, sé ekki fram á að nenna honum á næstunni. Bendi á þessi vefsvæði í staðinn: Siggi pönk sendi mér línu í morgun og sagði ljósritunarvélina sem ég ánafnaði honum og málstaðnum ekki hafa staðið sig sem skyldi. Það kosti 50 þúsund að koma henni aftur í fyrra ástand og hann hafi því keypt sér aðra á 30 sem spýtir út úr sér anarkistaáróðri á fítonshraða. Er einhver þarna úti sem getur notað gamla ljósritunarvél sem þarf að hlaða handvirkt? Tilvalin í skólanámið. Hafðu þá samband við Sigga. Einhver vísir að CV er kominn upp. Þar ber helst til tíðinda sálsýkislega smásmugulegur listi yfir flest öll þau bönd sem ég hef stigið á stokk með, allt frá því ég lék með Skólahljómsveit Kópavogs.
03.08.02 - 15.08.02
|