Bloggið
Af einhverjum ástæðum langar mig ekkert til að blogga þessa dagana. Bendi fólki þess í stað á þessa snilld hér.
Vonandi kemst ég fljótt í lag.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Fyrir mér er það engin spurning að gáfuð skepna á við manninn getur með tímanum orðið til úr blöndu og samböndum frumefna, sem skipta nokkrum tugum, við réttar aðstæður. Það er ekkert sem kallar á að vitrænt afl leggi þar hönd á plóg.
Til eru þeir sem gera náttúrunni upp visku og vitund, því þeir geta ekki séð hið eðlilega samhengi hlutanna. Röksemdafærslan er á þann hátt að vitund og greind mannsins hljóti að vera afrakstur utanaðkomandi vitundar og greindar.
Vitund og greind mannsins er afrakstur hins stóra heilabús sem þróunin (náttúruval og aðstæður hverju sinni) hefur látið okkur í té. Sambærilegt heilabú finnst hvergi annars staðar í náttúrunni og engin rök sem mæla með því að náttúran sem slík hafi yfir slíku að ráða.
Samt eru menn tilbúnir að halda því fram, algerlega án þess að hafa til þess nokkrar forsendur. Hvers vegna er mér hulin ráðgáta. Hvers vegna ætti heimsk náttúran ekki að geta fætt af sér flókinn mannsheila, líkt og heimskt vatn sem dropar niður úr hellislofti getur af sér undurfallega dropasteina?
Eða líkt og heimskt blaðrið í mér myndar óvart reglulegan 60° halla í efnisgreininni hér að ofan. Nei, auðvitað hlýtur það að vera "æðri vitund" ;)
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Einhver spakur maður benti á að best væri að haga sér skikkanlega í nútíðinni og tryggja sér þannig í framtíðinni góðar endurminningar. Hver var það aftur? Mummi í Götu- smiðjunni? Stjáni Meik? Rúnar Marvinsson? Gaui litli?
Ekki það að ég sjái nokkra ástæðu til að lifa í fortíðinni. Jú, maður á svo sem ýmsar fínar minningar þaðan, en víða glittir þó í alls kyns skipbrot og ófarsæld.
Og þar sem nútíminn er endalaus núllpunktur er tilgangslaust að lifa í honum heldur. Framtíðin er málið.
Það er hægt að fylla sig af nostalgíu yfir framtíðinni, rétt eins og einhverju sem var í gamla daga. Hægt að koma sér upp æsilegum framtíðarminningum um farsæld og unað og orna sér við þær öllum stundum eins og Lenny gerði í Af músum og mönnum. Nýjustu (gervi?)vísindi segja jafnvel að slíkt athæfi muni með tímanum leiða til þess að maður finni sig í þeim aðstæðum sem maður sjái fyrir sér, undirmeðvitundin sjái um að finna leiðir að því takmarki.
Frábært ef satt er.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Var að fá í hendurnar nýju plötuna hans Orra Harðarsonar, Tár, sem ég lék nokkra trommutakta inn á einhverntíma í vor. Eins og gjarnt er með mig, þegar ég heyri nýjar plötur, fer fyrsta hlustun alveg forgörðum því það eina sem ég heyri eru inn- flúensin og síderingarnar. Hér eru það dágóðir slattar af Roger Waters, Spilverki, Bubba og Megasi og lagið Time in a bottle skýtur upp kollinum á einum stað.
En platan vex svo við hverja hlustun, lágstemmd, ómþýð og bara falleg. Kannski jafnvel um of, því ég þráði á köflum aðeins meiri tensjón. Kannski enga grimmd eða brjálæði, bara svona að finna aðeins gefið í.
En Orri, hvað á þetta Lokalag að þýða? Er þetta hótun? Ég fæ ekki annað séð en þú ætlir þér að eiga færri ævidaga en við hin:
Einn ég læt mig dreyma
dag eftir dag
og mér er sama
um fólk og þjóðarhag
Vont finnst mér að vakna
og vita af henni hér
Því mér líður best
einn með sjálfum mér
Ég kveð minn heim í dag
og raula þetta
Lokalag
Ég ætla rétt að vona að þetta sé metafórískt hjá þér, að þessi "hún" sé bokkutuðran og þú sért að kveðja þann heim og heilsa nýjum. Reyndar gefur leynilagið á plötunni von um að þetta sé rétt túlkað hjá mér og nýr Orri sé í fæðingu.
En það er Daufblindrafélag Íslands sem gefur skífuna út og kjörið að slá tvær flugur, ná sér í ljúfa kvöldtóna og styrkja gott málefni.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Sagt er að góðir rithöfundar skrifi með hjartanu. Engu máli skipti hve gáfaður og skarpskyggn höfundurinn sé, ef þessi passjón hjartans er ekki með í spilinu er ekkert varið í afraksturinn.
Auðvitað er hér um líkingamál að ræða, því varla trúa menn því enn að hjartað, þessi sjálfvirki krampavöðvi, hafi eitthvað með tilfinningalífið að gera. Menn trúðu því kannski í gamla daga, fyrir daga anatómíu og sálfræði en í dag vitum við betur.
Ég held ég viti þó nákvæmlega af hverju við tengjum ást okkar og sorgir, hatur og hugsjónir þessu brjóstholslíffæri. Ég komst að því þegar ég fór í vetur til tannlæknisins míns í endajaxla- töku.
Þannig var að tannlæknirinn sprautaði adrenalíni í mig áður en hún hófst handa. Ég fann skýrt og greinilega hvernig þessi aukaskammtur af hinu fræga boðefni kallaði fram einkennilega viðkvæma brjóstholstilfinningu, líka ástarsorg. Hjartað var bókstaflega að bresta. Ályktun: Þegar við lendum í uppnámi á borð við ástarsorg pumpast hellingur af adrenalíni út í blóðið og gerir okkur viðkvæm.
Rithöfundurinn verður að kunna að láta adrenalínið flæða. Hann þarf að skrifa af nægilegri ástríðu til að lesandinn finni til með persónunum, sé í samlíðan. Þar hef ég það. Ef eitthvað á einhverntíma eftir að koma út eftir mann á pappír verður maður að fara að endurskoða álit sitt á þessu fjárans íþróttaboðefni, virkja það til góðra verka.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Birgir er að vanda með trúarbrögð og guð á heilanum og hefur löngum fengið útrás í leiðinlegri rökræðu við vitleysinga.
Ekki vitleysinga. Miklu frekar menn með úrelta heimsmynd.
...trúarmanían reyndi svolítið á þolinmæðina. Hún var á köflum svo mögnuð að sannfæringin og ástríðan benti til þess að þú værir heit-trúaður öfgamaður, en trúin þín væri bara ekki trú heldur and-trú...
Trú mín er fyrst og fremst vantrú.
það er bara hársbreidd, og varla það, á milli þess að tala um
UNDIRLÆGJUHÁTT, HELGISLEPJU, SKOÐANAHEIMSKU-
og að fara svo, kannski í næstu setningu, að tala um
UNDIRLÆGJUMANNINN, um SKOÐANAHEIMSKINGJANN eða HELGA SLEPJU.
Vinir mínir benda mér hér á það, mismálefnalega þó, að ég sé fanatíker. Og ég sem hélt ég væri bara rödd skynseminnar. Sýndist ekki vanþörf á að ræða þessa hluti hispurslaust.
Mér er alveg ljóst að rökræður um trú eru orðnar nett þráhyggja hjá mér. Góð þráhyggja þó, sem stælir hugann, eflir gagnrýna hugsun og rökvísi. Svipuð þráhyggju rithöfundarins sem heldur út að ljúka 500 síðna sögu um persónur sem eru hvergi til nema í hausnum á honum sjálfum.
Eða þeirri sem fékk móður Theresu til að stunda líknarstörf alla sína ævidaga, fékk William Paley til að breyta nær gjaldþrota smáfyrirtæki í risaveldið CBS, gerir Magnús Scheving þolfiman með afbrigðum og Einar Scheving að færasta trommara Íslandssögunnar. Slíkar þráhyggjur eru gjarnan kallaðar brennandi áhugi og enginn gerir athugasemdir við þær sé afraksturinn uppbyggilegur.
En það eru greinilega takmörk fyrir því hvenær hlutirnir eru uppbyggilegir. Sé maður iðinn við að reyna að skjóta niður málflutning annarra, jafnvel svo þeim sárni, þá fer þetta að verða spurning. Einörð afstaða með eða gegn málefnum er alltaf á grensunni, sérstaklega í pólitík og trúmálum. Jú, auðvitað er allt sem mælt er fram í afdráttarleysi ekkert annað en bölvuð fanatík, menn eiga að vera líbó og umburðarlyndir fyrir skoð- unum manna og tilfinningum.
Líka ég.
Fanatíker er einn versti stimpill sem hægt er að klína á nokkurn mann. Sé á annað borð búið að því á hann sér vart viðreisnar von, verður ómarktækur í umræðunni og litinn hornauga hvar sem hann kemur. Verður í besta falli að sér- vitringstýpu sem hlæjandi er að en í versta falli eru menn hálfhræddir við hann.
Hamingjan forði mér frá því að enda sem slíkur (ef það er ekki bara allt of seint). Ég held það sé best að af-fanatíkerast. Ég ætla því að gera það að lífsstefnu minni og leiðarljósi að vera í óendanlegri sátt við allt og alla, klappa fasistum föðurlega á kollinn og hrósa hinum kristnu fyrir þá umhyggjusemi að vilja forða mönnum frá sjálfsögðum og eðlilegum dauða.
Hinn nýi ég er í uppsiglingu.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Mér er alltaf minnisstætt þegar ég spilaði nokkur skipti með Pálma Gunnarssyni á Kringlukránni fyrir nokkrum árum. Aftast á prógramminu hjá honum var Ísland er land þitt og undan- tekningalaust risu gestir grafalvarlegir úr sætum, lögðu jafnvel hönd á hjartastað og sungu upphafnir með. Öllum viðstöddum fannst þetta greinilega falleg stund eindrægni og harmóníu. Öllum nema trommaranum, sem með æluna í kokinu hamraði málmgjöll mjúkum sleglum.
Ég er að velta því fyrir mér hvers vegna Íslendingar á sólarströndu þurfi á því að halda að landi þeirra standi bak við búðarborðið í raftækjaversluninni sem prangar inn á þá farsímum og tölvuleikjum á spesíal prís. Varla eru það tungu- málaerfiðleikar, nánast hver mörlandi talar reiprennandi ensku og það gera Indverjarnir í þessum BT-sjoppum líka. Nei, ætli ástæðan sé ekki sú að verslunarreynslan verður að vera nákvæmlega eins og á Íslandi, eitthvað traustvekjandi við það að Íslendingur sjái um að ganga frá sölunni.
Svona er þetta á öllum sviðum þegar kemur að sólarlandaferðum Frónverja. Greinilegt er að þeir eru ekki að sækjast eftir neinu öðru en þessari blessuðu sól sem aldrei sést þarna norður frá í súldinni. Engu öðru, allt annað þarf að vera íííííííís- lenskt. Menn taka með sér lambahrygginn að heiman og drekka sig fulla á börum sem Íslendingar reka. Þar garga þeir svo á hljóð- færasláttumennina að þeir vilji heyra eitthvað íííííslenskt og löng útséð með að það taki því að vera með annarra þjóða kvikindi á sviðinu.
Hvað ætli valdi þessu?
Einhverju sinni um laugardagseftirmiðdag horfði ég á endur- sýndan þátt í ríkissjónvarpinu þar sem Páll Benediktsson fylgdist með Íslendingum sem sest höfðu að á Jótlandi og unnu í fiski. Þeir höfðu orð á að allt væri þarna eins og heima, rokið og rigningin á sínum stað. Stærsti munurinn lá í verðlaginu (lægra), kaupinu sem greitt var (hærra) og svo vinnutímanum. Gamlir fiskvinnslu- og sjóarajaxlar sem aldrei höfðu átt stund aflögu frá vinnu fundu skyndilega fyrir því að þeir áttu líf með sjálfum sér eftir klukkan þrjú á daginn. Og urðu að læra hvernig átti að verja því.
Hvað um það, þessum þætti var ekki fyrr lokið en steyptist yfir mann þetta horngrýtis Ísland er land þitt, með Þingvalla- myndskreytingum og endalausri náttúrurómantík og væmni. Bara svona til að áhorfendur færu nú ekki að fá neinar hugmyndir um að pilla sér af skerinu.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
|