Bloggið
Ég rakst á þessa speki inni á pólitísku spjallþráðum visir.is fyrir skömmu:
Ekki veit ég hvert sannleiksgildi þessara orða er, en lausleg sjálfsskoðun gaf þá niðurstöðu að ég fell í bæði efsta og neðsta flokk. Ég er sólgin í að ræða hugsjónir og heimsmyndir, bæði mína eigin og annarra. Og mér þykir fjandanum skemmtilegra að gera kynlegum kvistum samfélagsins skil, henda orð þeirra og gjörðir á lofti. Svona get ég verið bæði háleitur og lágkúrulegur.
En mér leiðist oftast að tala um atburði, sérstaklega þessi hversdagslegu smáatvik sem marka líf alls fólks. Ég stend mig að því að leita fremur í félagsskap þeirra sem ræða strauma og stefnur siðmenningaarinnar, máta orð annarra við eigin þanka og taka afstöðu til málefna.
Verst hvað þeir eru í raun fáir.
Á menntaskólaárunum, áður en ég hafði þroska og þekkingu til að diskútera mikið menn og málefni, sá ég fullorðinsárin í endalausri rómantík og hlakkaði mikið til að geta úttalað mig um aðskiljanlegustu efni yfir kaffibolla. Fannst eins og allir væru á kafi í slíku þá.
En svo komu fullorðinsárin og ég fattaði að það nenna fáir að hafast við á þessu æðra plani mannlegrar hugsunar en eru þess duglegri við að fjasa um fánýta hluti og safna andlegu spiki. Jafnvel hugsjónavinir unglingsáranna hafa þynnst út og eru hættir að nenna:
---
birgir.com: Þetta veltur allt á því að ósónlagið haldi. Þú veist að skorturinn á því leiðir ekki bara til húðkrabba í mönnum heldur er hættan miklu meiri. Útfjólubláir geislar drepa svifið í sjónum og setja fæðukeðjuna endalega út af kortinu. Kannski verður allt líf á jörðinni í hættu innan fárra áratuga ef við ekki reynum að vinna á móti þessu.
Góðvinur til margra ára: Æi, hvað heldurðu að maður nenni að eyða lífinu í svona þunglyndispælingar. Þetta er svo leiðin- legt.
birgir.com: Dæmigert fyrir hinn velmegandi vesturlandabúa að stinga höfðinu í sandinn, ef málefnið rífur einhver skörð í taumlaust nautnaferlið. Fara bara og horfa á Bruce Willis bjarga heiminum í stað þess að reyna að takast á við hinn raunverulega vanda. Við verðum öll dauð eftir 50 ár með þessu hugarfari.
Góðvinur til margra ára: Hva, við verðum öll dauð eftir hundrað ár hvort eð er.
---
Hér með hvet ég fólk til stíga á stokk og strengja þess heit að lyfta huganum aðeins upp úr hversdagsgrámanum á nýju ári. Vonast eftir örvandi og gefandi samræðum um hið stóra samhengi hlutanna.
Gleðilegt ár!
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
birgir.com: Eru þetta guðir Hindúa?
Mikki (blaðar í gegnum bunka af glansmyndum): Já.
birgir.com: Þekkirðu nöfnin á þeim öllum?
Mikki: Já.
birgir.com: En eru þeir ekki mörg hundruð?
Mikki: Þeir eru mörg þúsund.
---
Mikki er þessi feiti í raftækjabúðinni. Alltaf skal vera einn feitur á hverjum vinnustað. Í seinni tíð reyndar oft margir. Í gamla daga var alltaf "þessi feiti" í hverjum bekk, en eitthvað hefur manneldisráð klikkað á dæminu, því í dag væri kannski nær að tala um "þennan mjóa".
Talandi um feit börn, þá heyrði ég einu sinni gamansögu af einhverjum gárunga sem var að fylgjast með syni sínum spila fótbolta á móti liði þar sem piltarnir voru dálítið þéttir á velli. Þegar sessunautur hans spurði hvað lið mótherjanna héti svaraði hann: Hamburger Sportverein.
Leikur að orðum. Vildi að ég kynni svoleiðis kúnstir.
Annars er Mikki frekar illa liðinn af staffinu hjá Harry, þykir heimskur eða eitthvað. Þessi lotning hans fyrir skrípóguðunum gæti verið til vitnis um það. Ég fékk í það minnsta þá impressjón þarna þegar þeir bárust í tal að ég væri í staddur í Bollywood útgáfunni af Skammdegi eftir Þráin Bertelsson.
En ég kann ágætlega við Mikka.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Ekki það að þessi staðreynd sé ekki löngu ljós. Mig langar einungis að rifja upp áskorun sem ég mætti á spjallþráðum vísis.is fyrir sosum hálfum öðrum mánuði. Einhver sem kallar sig Eldi.Brandur var búinn að hafa uppi stór orð um það sem hann kallar "þroskavísindi andans" og gekk svo langt að halda því fram að Indverjar hafi forskot á okkur vesturlandabúa. Endaði svo með að míga sigri hrósandi yfir vestræna vísindaþekkingu.
Auðvitað varð ég að svara þessu blaðri, en það hafði í för með sér að Brandur þessi skoraði mig á hólm. Ég átti að gefa honum upp fæðingarstað minn og stund og nefna einhverjar tímasetningar í lífi mínu þar sem eitthvað merkilegt hafði átt sér stað. Og það gerði ég samviskusamlega.
Brandur reyndi svo að ráða í stjörnukort mitt og finna út hvað hafði verið í gangi. Eitthvað gekk honum illa að fóta sig í fábrotnu lífi mínu og endaði með að flýja af hólmi þrátt fyrir að ég gæfi honum tækifæri til að reyna aftur. Og þar sem útséð er með að ég fái meira upp úr honum ætla ég að láta hér uppi hvaða merkisstundir um ræðir:
1. febrúar 1998 klukkan 15:00 - 17:00
Úr dagbókarfærslu:
---
MÍR - já takk!
Ég held að dagurinn í dag hafi verð með þeim betri í lífi mínu. Vaknaði reyndar þunnur eftir hið ágæta gærkvöld en læknaði það með maltöli og Magic. Það stórkostlega við daginn var þessi unaðslega uppgötvun á kvikmyndasýningum MÍR. Fór og sá heimildar- og áróðursmyndina Common Fascism eftir Mikhail Romm. Öll upplifunin var undursamleg. Lyktin þarna inni, veggspjöldin og gömlu bassísku karlarnir... [...] Enskumælandi þulurinn dró hið nasíska Þýskaland og forsprakka þess sundur og saman í napurlegu háði, svo unun var á að hlýða. Ég verð að eignast þessa mynd á myndbandi.
---
Þarna var semsagt markað upphafið að óslökkvandi ást minni á félagsskapnum MÍR, húsakynnum þess og bíósýningum. Síðan þessi atburður varð hef ég séð ótal myndir í bíóinu, kynnst róttæku körlunum (þykir óskaplega vænt um þá) og m.a.s. tekið upp tvær heilar plötur í þessum dásamlegu húsakynnunum. Semsagt mikið persónulegt framfaraskref stigið þarna á andlega sviðinu. Þessi stund er í endurminningunni sveipuð roðagylltum ljóma.
19. ágúst 2000 um klukkan 23:00 - 01:00
Menningarnótt í Reykjavík. Tróð upp sem afleysingatrommari með Stórsveit Reykjavíkur niðrá hafnarbakka þar sem hún lék ásamt Röggu Gísla á undan og eftir flugeldasýningunni. Þegar rakettudótið fór í gang ákvað ég að fara af sviðinu til að sjá betur. Í sömu svifum og ég steig út á brúnina baksviðs var rafmagnið tekið af miðbænum. Í þreifandi myrkrinu hitti ég ekki á stigann og skall sekúndu síðar í malbikinu fyrir neðan og braut fjögur rifbein. Tímabilið sem ég gaf upp nær yfir þrautagöngu mína þar til ég komst undir læknishendur og fékk verkjalyf, því bæði þurfti ég að klára giggið á hafnarbakkanum og spila svo heila tónleika í viðbót á Súfistanum sárþjáður.
Eldi.Brandur fór hina dæmigerðu ágiskunarleið sem miðlar nota við "cold reading" og giskaði á barnsburð og eitthvað þaðan af týpískara. Sorrí Brandur, ég er bara ekki svona prídiktabúl! Láttu mig endilega vita ef þú vilt reyna aftur, ég á nóg af merkisstundum handa þér að fatta.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
Jæja, mikið var að ég nennti þessu.
Maður er enn að taka inn þessi nýju heimkynni. Sól og blíða flesta daga og lítil tengsl við það sem maður er vanur að kalla raunveruleika. Verst hvað meðalaldurinn á liðinu er hár hérna, þetta er allt saman meira og minna á eftirlaunum.
Vinnan: 3ja tíma hangs alla virka daga í raftækjabúð sem Íslendingar versla við. Staffið í sjálfri raftækjasjoppunni samanstendur af Indverjum en í næsta slotti (þar sem seld eru föt) má finna íslenska konu og kanarískt beib.
Foto Harry, sá sem rekur sjoppuna, sver sig í ætt við Indverja (sé eitthvað að marka Simpsons) og er með opið frá 10 - 22 alla daga vikunnar. Aðal-undirtilla hans starfar þarna nonstop frá 9 - 20 alla daga og ég skil ekkert í því hvað geðheilsan hjá honum er góð - ég gæti þetta aldrei. Sjálfur rölti ég þarna inn klukkan 17 og út klukkan 20 eins og væri ég íslenskur forstjóri.
Og þetta eru allt gæðablóð upp til hópa, heiðarlegir og klárir kaupsýslumenn. Sérkennilegt er þó að fylgjast með öllu fimbulfambinu kringum búðarkassann og litla altarið fyrir aftan hann. Þegar líða fer að kveldi taka forsprakkarnir gjarna til við að lesa kassastrimilinn yfir með ýmsum fettum og brettum, einhverju sem líkist signingum og svo kyssa þeir krosslagða putta í gríð og erg eins og gamblerar í Ameríku. Snúa sér svo að altarinu og fara með allt ritúalið upp á nýtt.
Hvernig nenna þeir þessu? Ætli þeir séu svona (hjá)trúarfullir, eða er þetta bara til siðs hjá hindúum (og engin trúarleg hugsun þar að baki)? Ég er í það minnsta alveg óskaplega feginn að þurfa ekki að standa í neinu svona nokkurn tíma, þetta er fyrir mér alveg tilgangslaus afkáraleg hegðun og tímaeyðsla.
En ég er nú líka bölvaður heiðingi sem ekkert er heilagt.
Til að vísa í þessa færslu þá hægrismelltu hér og veldu "Copy Shortcut".
|