Það fer kannski vel á því að ég fjalli aðeins um hinn nýja sambýling minn, enda er hann búinn að vera hér í næstum tvo mánuði.
Ég er að tala um hundinn Orra, frábært lítið afsprengi tveggja dúndurvel ræktaðra fíkniefnahunda frá Englandi. Mamma hans, Springer Spaniel, starfar á Seyðisfirði við að þefa uppi laumuspil gamlingja á húsbílum og pabbinn, Labrador, er í álíka djobbi vestur á Ísafirði.
Orri er semsagt bastarður en afar vel innréttaður genetískt. Og svo svakalega er nefið á honum öflugt að hann er sífellt með það niðri í jörðinni utandyra og veit því allt um ferðir Skagamanna frá degi til dags.
Þetta hundahald hefur kallað á dálítið nýja lífshætti og til þess var leikurinn gerður. Daglega heimsækjum við hundasvæði og leikum okkur með bolta, göngum og rannsökum fjörur og móa. Orri þekkir orðið heilmargar dýrategundir með nafni og er að verða öllu vanur þegar kemur að öðrum hundum og fólki.
En einn er sá maður sem hann á erfitt með að bekena. Gamli skröggur í næsta húsi má ekki birtast úti á götu án þess að Orri hreinlega tryllist. Síðast náði hann meira að segja að rífa sig lausan úr taumnum og æða organdi um allt Akratorg. Sennilega er það rússneska loðhúfan sem sá gamli er með á hausnum.
En gamli á líka túnskika hér á bak við húsið, blett sem liggur að bakdyrum mínum og er lítið annað en flag. Mér datt ekki í hug að nokkur maður ætti þetta drullusvað með rusli út um allt og hleypi því Orra út á það til að ganga örna sinna dag og nótt. Að sjálfsögðu hirði ég upp eftir hann skítinn og kem af mér í næstu ruslatunnu, en í myrkrinu og kuldanum fyrir skömmu lét ég það dankast eitthvað og á blettinn náðu í trassaskap mínum að safnast svona 4 - 5 kúkar.
Svo kom sá hinn gamli að máli við mig og kvartaði. Þetta var semsagt túnið hans og hann vildi ekki sjá að ég væri að láta hundinn skíta þarna án þess að hirða upp eftir hann. Ég sagði honum eins og var, að þetta hefði verið trassaskapur og aldrei hefði staðið til að láta þetta liggja. Sennilega hefur hann haldið að ég væri að ljúga, því hann fór mikið að tuða um að ekki vildi hann fá þessa kúka í sláttuvélina sína næsta sumar. Svo stóð hann yfir mér eins og einhverjum glæpamanni þegar ég var að hirða þetta upp: “Þarna er einn - og þarna er einn til…”
Morguninn eftir hleypti ég Orra út að pissa og honum, ósýnilegur sem hann er svona kolsvartur, dvaldist í myrkrinu nægilega lengi til að ég gæti veðjað á að hann hefði skitið líka. En það var of dimmt til að fara að leita drulluna uppi og beið ég því með það fram að dagsljósi. Þegar ég svo mætti með allt of stóran plastpoka til að hafa upp á dellunni fann ég enga. Hins vegar stakk allt draslið á túnblettinum mig í augu og endaði ég með að þrífa það allt saman upp, sælgætisbréf, bjórdósir, glerbrot og annað sem nánast þakti túnið. Ekki vildi ég að sá aldni fengi þetta allt í sláttuvélina sína og hugsaði með mér að með þessu væri ég að bæta honum glæp minn.
En kúkinn fann ég ekki.
Ég hleypi Orra enn út á þennan grasblett þegar við á, en fylgi honum nú eftir með plastpoka til að gefa þeim gamla ekki færi á mér. En ég er samt sannfærður um að vera einum kúki á eftir með þennan starfa minn, svo viss er ég um að Orri hafi kúkað þarna eftir að ég týndi upp draslið. Ég bara finn ekki þetta örlagaríka kukk.
Þá hafið þið það. Að öllum líkindum hef ég síðustu vikurnar verið í dauðaleit, með tilheyrandi sálarangist, að kúknum sem aldrei var skitið. Og ég á eftir að leita hans fram á vor.